Ξαπλωμένος (αρκετά δευτερόλεπτα ήδη) μέσα σε μια καταπράσινη και φουντωτή ποσειδωνία και ενώ χαζεύω ένα κοπάδι με σαργούς στα αριστερά μου αρκετά χαλαρός, ένα μικρό κοπάδι συναγρίδων εισβάλει στο οπτικό μου πεδίο από τα δεξιά και το όπλο »αρνείται» να στρίψει μιας και το μουλινέ του έχει μπλεχτεί κανονικότατα μέσα στα φύλλα του υποβρύχιου λιβαδιού!

Κρατώ την ψυχραιμία μου και παρατηρώ τα ψάρια να απομακρύνονται ήσυχα και αμέριμνα. Έχω ακόμα μερικά δευτερόλεπτα και κάθομαι μπας και επιστρέψουν ενώ πλέον, κρατάω το τουφέκι μερικά εκατοστά πάνω από τα φυτά. Μπα, τζίφος σκέφτομαι, λίγο πριν αποφασίσω να αναδυθώ όμως ρίχνω και μια κλεφτή ματιά τριγύρω και να! Ένα γκριζωπό κεφάλι με δυο καταπράσινα μάτια στην κορυφή του με παρατηρεί (ποιος ξέρει πόση ώρα) έχοντας μισοκρυφτεί μέσα στο πράσινο φύλλωμα στα τρία μέτρα λοξώς αριστερά μου. Μια σφυρίδα έχει ανέβει από ένα θαλάμι (το οποίο έμελλε να ανακαλύψω την ίδια μέρα μερικά λεπτά αργότερα). Μια μικρή διόρθωση του όπλου μου αρκεί, για να »την βάλω στο όπλο» ενώ η σκανδάλη έχει πατηθεί σχεδόν ταυτόχρονα με την κίνηση της αρμπαλέτας επάνω της…

Σίγουρα ο αυτοσχεδιασμός και η ψυχραιμία είναι το κύριο όπλο ενός πεπειραμένου κυνηγού. Από την άλλη, μια βολή εν’ κινήσει σε ένα στόχο που αντιλαμβάνεται ο ψαροτουφεκάς την τελευταία στιγμή, πριν φύγει για την επιφάνεια δεν είναι και ότι καλύτερο, ειδικά μάλιστα εάν έχει προηγηθεί μια αποτυχημένη προσπάθεια λίγο πιο πριν για κάποιο άλλο θήραμα. Αυτό που κάνει (γενικότερα) έναν κυνηγό, να μπορεί να εκτελεί με ακρίβεια τέτοιου είδους βολές (η ακόμα και δυσκολότερες) είναι η πολύωρη μαθητεία πάνω στο όπλο που κρατάει. Η συχνές βολές με το ίδιο πάντα όπλο, περνάνε στον εγκέφαλο με την πάροδο του χρόνου κατά τέτοιον τρόπο δημιουργώντας έτσι μια «ενστικτώδη συνήθεια». Αυτό το αντανακλαστικό πλέον από μόνο του (όταν θα μπει ο εγκέφαλος σε διαδικασία θήρευσης) λειτουργεί αυτόματα δίχως ο κυνηγός να προλάβει να σκεφτεί καν.

Η σιγουριά του όπλου που κρατάμε πιο συχνά στο χέρι μας είναι αναμφίβολα μεγάλη ηδονή. Τι γίνεται όμως όταν κρατάμε κάποιο όπλο διαφορετικής μάρκας από το συνηθισμένο μας; Όταν κρατάμε ένα δανεικό όπλο από το ζευγάρι μας; Όταν κρατάμε όπλο ίδιας μάρκας αλλά με διαφορετική κεφαλή;

Ο άγραφος νόμος της θάλασσας λέει πως ποτέ δεν δανειζόμαστε όπλο που δεν το ξέρουμε, 7 στις 10 φορές θα καταλήξει σε αποτυχία η έκβαση της βολής. Όσο πιο απλά και λειτουργικά είναι τα όπλα ενός ψαροτουφεκά, τόσο πιο εύκολη γίνεται η διαδικασία στο υποβρύχιο κυνήγι. Αλλάζοντας κατά κόρον τουφέκια ένας κυνηγός, πουλώντας τα και αγοράζοντας συνεχώς καινούργια μπαίνει δίχως να το καταλαβαίνει σε μια ατέρμονη κατάσταση όσον αφορά τις σκοπευτικές του ικανότητες στην πάροδο του χρόνου. Είναι πραγματικά τόσα πολλά τα μοντέλα των όπλων που κυκλοφορούν στην αγορά με τόσα διαφορετικά σεταρίσματα που καταντάει πονοκέφαλος πραγματικά! Ακούω λοιπόν, πυκνά συχνά σε συζητήσεις η διαβάζω ακόμα και σε μηνύματα στο διαδίκτυο, αλλά και ερωτήσεις στο περιοδικό, πολλούς νέους ψαροκυνηγούς να έχουν πελαγώσει. Να έχουν θέματα αστοχίας, να έχουν εντελώς λάθος όπλα για το κυνήγι που κάνουν να χάνουν ψάρια και να στεναχωριούνται…

Ας δούμε όμως πού πρέπει να προσέξουμε περισσότερο κατ’ εμέ στην περίπτωση που (φαντάζομαι οι περισσότεροι) θέλουμε 2-3 όπλα και παραπάνω στην σημαδούρα μας…

Η λαβή παίζει τον σπουδαιότερο ρόλο στην επιλογή ενός όπλου. Η απόφαση για το τι θα επιλέξουμε -για να μην καταλήξει σε πονοκέφαλο- καλό θα είναι να παρθεί με την βοήθεια ενός έμπειρου ψαροτουφεκά και γνώστη του αντικειμένου που λέγεται λαβή. Η λαβή θα πρέπει να επιλεγεί, βάση του μεγέθους της παλάμης και των δακτύλων, την τεχνική ψαρέματος που θα ακολουθήσουμε (καρτέρι-ψαχτήρι-πλανάρισμα) το σετάρισμα του όπλου (βαρύ η ελαφρύ) και τέλος την τσέπη μας. Μια σωστή λαβή κατ’ αρχήν όταν την σφίγγουμε στο χέρι μας δεν θα πρέπει να μας ενοχλεί-πονάει πουθενά! Από εκεί και πέρα θα πρέπει να είναι αντιολισθητική, είναι πολύ σημαντικό και αν δεν είναι να μπορεί πρέπει να γίνει! Το υλικό κατασκευής πρέπει να είναι υψηλής αντοχής και η σκανδάλη αθόρυβη όσο αυτό είναι δυνατόν. Καλό θα είναι επίσης να αποφεύγονται οι λαβές με έντονο χρώμα στο πάνω μέρος τους για να μην μας αποσπούν την προσοχή όταν σημαδεύουμε. Να έχει καλό οπτικό πεδίο και να είναι ανατομική/σκοπευτική (εγώ προσωπικά, τα τακούνια τα κόβω).

Αφού επιλέξουμε το όπλο, το δοκιμάσουμε και μας »κάτσει» στο χέρι να προχωρήσουμε λίγο μετά στο επόμενο βήμα για την αγορά του δεύτερου όπλου μας. Εδώ λοιπόν είναι η παγίδα που πέφτουν οι περισσότεροι από θέμα ίσως μάρκετινγκ ή λάθους επιλογής όπλου εξ’ αρχής. Πάνε και παίρνουν διαφορετικής μάρκας όπλο! Εάν προσέξετε λιγάκι φωτογραφίες από αθλητές αγωνιστικού ψαροτούφεκου, θα δείτε πως έχουν όλοι ένα κοινό στοιχείο, έχουν ΠΑΝΤΑ μαζί τους όπλα της ίδιας εταιρείας με σχεδόν το ίδιο στήσιμο με συγκεκριμένες κεφαλές (ίδιες εννοείται) και ίδια μουλινέ (όταν αυτά είναι αναγκαία).

Ένας αθλητής αγώνων πρέπει να μην σκέφτεται καν αν θα πατήσει την σκανδάλη, έχοντας έτσι όλα του τα όπλα ίδια, εκπαιδεύει τον εγκέφαλό του και το όπλο »περνάει στο dna του» με το πέρασμα του χρόνου ολοένα και περισσότερο φτάνοντας σε αποτελέσματα πραγματικά απίστευτα ως προς την αντίδραση και την ευστοχία απέναντι στο θήραμα.

Γενικότερα στην θάλασσα δεν υπάρχει λόγος να υπερβάλουμε όσον αφορά τα όπλα, ξεκινήστε με ένα ταπεινό 75άρι με ένα λάστιχο και προσπαθήστε να βελτιώσετε την τεχνική σας, δεν θα χάσετε πιστέψτε με!

 

Του Ανδρέα Κωστανάσιου